Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘verhaal’ Category

 

De Beschuitbus

“Wat ik hier op straat doe? Dat zal ik u vertellen. Ze zijn hier het huis aan het leegruimen en nou hebben ze mij hier even op de stoep gezet. Ik denk dat ze me zo komen halen. Nee, ‘k heb nog geen idee waar ik naar toe zal gaan. Dat maakt me ook niet zoveel uit. Ik heb al een heel leven achter de rug, hoor. Heeft u even een momentje?
’t Begon eind jaren zestig. Via de actie ‘Veertig wikkels voor een Bolletjesbus’ belandde ik op tafel bij de familie van Dalen. Een gezin met drie kinderen. Als ik het goed heb waren die toen zes, acht en negen. Ik heb het daar jarenlang prima naar m’n zin gehad. De van Dalens waren echte weekendbeschuitliefhebbers. Man, man, man, op zaterdag en zondag vlogen de beschuitjes m’n bus uit. Ik vond ’t heerlijk om naar het gerasp van het smeren van de beschuitjes te luisteren en te zien hoe ze onder ladingen hagelslag en basterdsuiker bedolven werden. Ja, dat waren mooie tijden. Maar toen de kinderen eenmaal het huis uit waren werd het akelig stil aan tafel en begon het gerasp van meneer en mevrouw behoorlijk hol te klinken. En toen vervolgens ook nog mevrouw van Dalen opstapte om bij de dirigent van het dameskerkkoor in te trekken leek het eenzame gerasp van meneer van Dalen tegen de muren van de kamer heen en weer te kaatsen. Meneer van Dalens trek in beschuitjes nam zienderogen af. Steeds vaker bleef ik leeg en nutteloos in de kast staan. Uiteindelijke schonk hij mij aan de kerk voor de jaarlijkse bazar. Daar kwam ik in handen van meneer Driehuis, een krasse weduwnaar van in de zeventig die dol was op
tuinieren en knutselen. Hij gebruikte mij als voorraadbus voor zijn verzameling boutjes, moertjes, ringetjes en ander fijnmetaalspul. Ook bij hem had ik het goed naar m’n zin. Ik had m’n eigen plek op de plank boven de werkbank in het schuurtje. Meneer Driehuis kwam bijna elke dag in het schuurtje. De ene keer om zijn tuingereedschap te pakken, de andere keer om wat te knutselen. Dan was ik onmisbaar met mijn handige verzameling kleinijzermateriaal. Helaas is de oude baas een paar weken terug overleden. En nu zijn ze z’n huis aan het leegruimen. Vanmorgen ben ik samen met het tuingereedschap buiten gezet. Al het gereedschap is al weg, maar ik sta hier nog. Wat denkt u, ze zullen me toch niet vergeten zijn?”

Advertenties

Read Full Post »

Zoek de verschillen

Zie twee bussen die niet gelijk blijken te zijn.

Carels en Hus, er is ook nog een Lubro wie heeft

deze bus voor ons?

Read Full Post »

Beschuitbus

Beschuit is een typisch Nederlands ontbijtgebeuren; je kunt ze hier trouwens in Nieuw-Zeeland kopen, het originele product nog wel. Niet helemaal aan mij besteed, vind beschuitjes te droog en ze kruimelen zo ontzettend. Niks lekker als ontbijt in bed.

Maar daar gaat dit log niet over, wel over de traditionele beschuitbus. Kennen jullie die nog? Met de merknaam meestal vermeld op het deksel en bij aankoop van zoveel rollen beschuit kreeg je er een gratis bijvoorbeeld.

Mijn eigen herinnering begint met een ‘F. van der Meulen & Zn te Hallum‘ beschuitbus die ik me vanaf de kleuterperiode kan voorstellen op de keukenschoorsteenmantel en later in de glazen keukenkast. Mijn moeder begon jaren later beschuitbussen en andere merktrommels te verzamelen, maar omdat die geen persoonlijke herinnering met zich meedroegen, hebben die voor mij weinig emotionele waarde.

De Van der Meulen bus is volgens mijn vader van de late jaren ’50 en kun je zien op het plaatje rechts. Bij het omdraaien van de bus verschijnen drie verschillende tafereeltjes: een boer met zeis en korenschoven; een kippenhok met inwonend pluimvee en een melkende boer die ik altijd zo op mijn vader vond lijken.

Bij navraag (Van der Meulen bakt er nog lustig op los in Hallum en heeft een interessante website met info email adres) kreeg ik geen positief antwoord op de mogelijke datum van deze bus. Na zeeeer lang zeuren stond mijn vader de geliefde melkende boer beschuitbus af, die nu een ereplaatsje heeft in mijn Kiwi keuken. Nee, niet voor beschuit, wel voor alles wat ‘biscuit’ heet – koekjes dus. De tweede bus op de foto is een uit de verzameling van mijn moeder, die heeft dus niet lang in de familiekeuken gestaan, maar is eveneens een merkbus: van Bosscher Beschuit te Zuidwolde. De naam staat aan de onderkant gedrukt en aan de ene zijde van de bus zie je een herder/in met een kudde schapen en bij het omdraaien ben je in een drents dorp.

Beschuitbussen bij JS-ers thuis? Ben benieuwd. Er bestaan verschillende websites over dit onderwerp, maar ga eerst eens zelf na…

Onderwerp(en): Nostalgische voorwerpen.

Trefwoord(en): , .

38 reactiesDoor: Henny Jane7 september 2007

Read Full Post »

« Newer Posts